جادوی شب آفتابی ژوئیه 10, 2011

ساعت یازده و نیم شب است. فقط دو نفر نشسته ایم در اتوبوس 138، از شربروک به غرب. خسته ام. فکر های غریب پیچیده در سر. اتوبوس به ایستگاه رسیده. شب صاف و آفتابی مونترال تا برسم به چهار راه کیلدر و کاوندیش رگبار می زند. باران خنک. شب های صاف اینجا را که باد نباشد و باران، آفتابی می گویم. حماقت ترکیبش دوست دارم.

اسمان از دور نور باران است. نورهای چشمک زن. نوای غریبی در فضا پیچیده. نم باران و موزیک و تنهایی شبانه. این روزها فشار زیادی تحمل می کنم. کار و درس سخت. آینده ای نا معلوم. من وسط جایی غریب. تنهایی فشار می آورد گاهی وقتها. چاره ای نیست. راهی است که باید رفت. شاید این صدا از خیالاتم بلند شده. نور های آسمان هم. دنبال رد صدا می گردم. اینجا رسم نیست کسی صدای موزیک از خانه اش به گوش برسد. جایی نه چندان دور، در جنگل نزدیک خانه یا وسط پارک نزدیک کتابخانه شاید گروهی برنامه اجرا می کند. اما.. این صدایی که شنیدم گیرا تر است از موسیقی یک گروه محلی، آنقدر که خیسی باران فراموشم شده. به خانه می رسم. صدا هنوز بلند است، جایی آن دورها شاید خبری است. صدای تشویق تماشاگران هم می آید. اما این اطراف هیچ خبری نیست.

به خانه می رسم. پنجره را باز کرده ام. صدا آرامم می کند. از آنها که فرو می بردت ، غرقت می کند در رویا های شیرین. کامپیوتر را روشن کرده ام. عادت است. همدم این روزها را انگار بیدار کرده باشم. خواب بس است. آمده ام خانه عزیزم. گرسنگی اما فراموش شده. از پنجره نمی خواهم دور شوم. هزار خاطره شیرینم مرور می شود به دقیقه ای.

تا بالا آمدن ویندوز با خرت و پرت های روی میز بازی می کنم. صفحه ای از روزنامه مترو جلویم است. چشمانم برق می زند با خواندن مطلبی در گوشه اش. لبخند می زنم.
U2 اینجاست. 8 و 9 جولای. صدا هنوز می آید. پس بونوی محبوب اینجاست. صدا و نور و تشویق و جادو. خیالاتم نبوده.

همیشه بونو را دوست داشتم و موسیقی اش را نه. نمی فهمیدم چرا اینقدر گروه محبوبی است. حالا جادویش را از نزدیک می بینم. در فاصلا ای نه چندان دور از ما، در یک استادیوم بزرگ برنامه دارند.

جلوی پنجره نشسته ام. گور پدر گرسنگی

اتفاق عجیب برای پاسپورت ویزا خورده! آرامکس بی نظم.. ژوئن 23, 2011

پست آرامکس پاسپورت ویزا خورده دو نفر از دوستانم رو گم کرده. اخیرا دو نفر از دوستانم که ویزای کاناداشون آماده بود پاسپورت رو به ارامکس دادند برای انتقال به سفارت و زدن ویزا. اتفاقا آن روز برای تحویل مدارک و پاسپورت من هم همراهشون رفته بودم. حالا بعد از دو ماه و خرده ای و بعد از پیگیری فراوان دوستانم معلوم شد 15 روز قبل آرامکس بسته پاسپورت رو تحویل گرفته و گم کرده. ظاهرا پنج بسته پاسپورت این وسط گم شده که هیچوقت هم پیدا نشده. حالا دردسر عجیبی برای این دوستان پیدا شده. البته خوشبختانه سفارت کانادا با انها همکاری کرده و آرامکس رو مقصر دونسته اما به هر حال پروسه صدور مجدد پاسپورت و ویزای دوباره و .. کلی کار رو عقب می اندازه. خلاصه قید آرامکس رو بزنید. من هم این اواخر که اونجا چند بار رفته بودم به نظرم زیادی بی نظم و به هم ریخته اومد.

حرفی که باید زده می شد ژوئن 19, 2011

امروز شد دو ماه که اینجا هستم. در مونترال. چند روز اول در گیجی مطلق گذشت. بعد که خانه گرفتم به سرعت اوضاع عوض شد. حس آزادی آمده بود. دوری از ایران با همه سختیهایش مثل باز کردن بندهایی بود که تمام سی و اندی سال قبل پیچیده بود، گرفتار کرده بود. تلخ است گفتنش اما این بندها فقط اجتماعی نیست، بیشتر شخصی است. دوری از خانواده و دوستان دلتنگی می آورد اما آزادی تغییر می دهد برای کسی که دلداده است، به عوض شدن. حالا دو ماه است که آمده ام و انگار بیش از اینها اینجا بوده ام. محیط آرامش دارد و نشاط و هر چه نیست، امید هست.

این روزها مشغول درس و امتحاناتی هستم که زیاد و طولانی است چشم اندازشان. اما انسان وفق می دهد تا بماند. تا حرکت کند. علاقه ام به نوشتن زیادتر شده اما فرصت نیست یا آن حس غم انگیز و محرک نویسندگی کم است یا سر کوب می کنم در نا خود آگاه اما این را باید می نوشتم برای آنها که هنوز نیامده اند و در انتظارند یا شاید تصمیم جدی برای آمدن هنوز نگرفته اند، متاسفانه اینجا خیلی بهتر از ایران است.  فقط یک اما دارد، بخواهید که تغییر اساسی در زندگی داشته باشید و دل به روندهای جدید بهید با همه اسایش و سختی که دارد.

تبعید شده به بهشت مه 3, 2011

مشکل اینجاست که هنوز آنجا غریبه نشده برایم. هنوز به هم ریختگیِ اتاقم تازه است. میبینمش. آن خانهٔ همیشه خالی‌، پدری که یا او خواب است یا تو، مهدیِ عزیزم. بهترین دوستی‌ که تمامِ سالِ غریبِ گذشته نزدیک بود، پیکو؛ پیکوی نازنین. سگِ با وفا و با محبت.. همه تازه اند. غریبه نشده اند هنوز و این مشکلِ کار است. من اینجا غریبه ام. این آب و هوای بی‌ نظیر، سیستمِ بی‌ نقص، مردمِ آسوده خیال، همه از دنیای دیگری هستند که با من بیگانه است. به این ۱۵ روز. گاهی وقتها که تنها هستم فکر می‌کنم تبعید شده‌ام، به بهشت. یک تبعیدی در بهشت. خاطره‌ها تازه اند..

……………………………………….

چند ماه قبل

در هوا رشته ای از روشنایی مهتاب موج می زند. هوا خنک است و مور مور می کند. از میان رودخانه می گذرم. سنگهایی که زیر پایم می لغزد راه رفتن را دشوار کرده . باید مواظب باشم سر و صدایی نشود. گاه تا میان کمر به زیر آب می رود و گاه تا زانو. بالای سر ستاره ای زیبا می بینم. فکری در سرم می چرخد. چه شب رمانتیکی! اما درد و سرما در استخوانم نفوذ کرده. دارم سعی می کنم در این موقعیت وحشتناک از زیبایی شب مهتابی و رودخانه باریک لذت ببرم. درست در میانه فرار

چاره ای نیست باید تا آنجا که می توانم دور شوم. رعد و برق می زند و نم باران خنک می زند روی سر و صورت. کت و شلوار خوش دوخت ساعت قبل حالا پارچه پاره پوره ای شده که سرد و خیس بر تنم چسبیده. چهار سال گذشته خاطرات زیادی با هم داشته ایم. میهمانی و مستی از سر و رویش می بارد وقتی نگاه می کنم. بعد، مدتی از چشم افتاد. نو به بازار آمده بود. تا اینکه دوباره کشف شد. با پیراهن بدون کراوات جلوه ای داشت لامصب. خوش قواره و خوش دوخت. تا این خاطره آخری. که عمرش تمام شد. در میانه گریز.پاره و خونی.

باران تند تر می شود و سرد. سرما و باد می تازد به تنم. باید جلوتر رفت. تا جایی که می شود. تکه زمینی کنار رودخانه می بینم. مسطح و پر درخت. تاریک. در گنگ باغ می خوابم. هنوز چند نفرشان دنبال میهمانان فراری می گردند. یکیشان از یک متری ام می گذرد. نمی بیند. خیالم راحت است. یک ساعت و نیم همانجا روی شکم افتاده ام و نفس نفس می زنم. تمام یک ساعت و نیم اش را. مثل یک بازی هیجان انگیز است. قصد کرده ام به دستشان نیافتم. آنها دشمن هستند و من نباید اسیر شوم. وقتی سر و کله مامور بیسیم به دست آن بالا، جلوی در باغ پیدا شد،مهدی، با اصرار من به داخل رودخانه پریده بود و همان اول پایش پیچ خورده بود.از من عقب بود و دلیل این همه اصرارم برای فرار نمیدانست. اعتقادی به گریز نداشت. بعد از دور دیدمش که یک دست را مغرورانه در جیب کرده و دیگری را به علامت تسلیم بالا برده. اما من نباید تسلیم می شدم.  می خواهم از حق ام دفاع کنم. میان این جانوران وحشی. حق من آزادی است. هر طور شده می روم تا به چنگشان نیافتم. یک میهمانی معمولی و موسیقی زنده این همه بگیر و ببند ندارد. گیرم که لواسان باشد و آخر دنیا. در یک کوره راه. اینجا اما تنها جایی است که باید تقاص لحظه ای بی خبری و شادی را پس بدهی. اما من می روم. به دستشان نمی افتم.

…………………………………….

امروز درست ۲ هفته است که اینجا هستم. هر که را در این ۱۵ روز دیده‌ام کمک کرده و مفید بوده. از علیرضا که بی‌ منت و با قالبِ پاکش مرا تحویل گرفت به وقتِ رسیدن. جایم داد و دستم گرفت. تا امیر که با زن و بچه آمدند از تورنتو و ۱ روزشان شد ۵ روز، دور از کار و زندگی‌. پیشم بودند. تا سوپر اخوان و آن فروشنده یا صاحبش، نمیدانام که کتری و قوریِ ۳۵ دلاری را هدیه دادند همه کمک کردند، به کودکی که تازه آماده به دنیا.

……………………………………..

دو سال و خرده ای پیش

به سمت فرودگاه می روم. تنها. شب. سوار بر ماشینی با یک چراغ. از خانه که راه می افتم ضربان قلبم تند تر می شود. هر چه پیش می روم، بیش تر. جلوی عوارضی اتوبان قم پلیس متوقفم می کند. ماشین یک چشمی است. ضربان قلبم تند تر شده از زمانی که راه افتادم. زبانم درست نمی چرخد. تتته پته می کنم. منظورم می فهمد. اجازه می دهد بروم. باید زود برسم برای استقبال. چه عشقی دارم، برای رسیدن.

به فرودگاه رسیده ام.در سالن پروازهای ورودی از پشت شیشه ها می بینمش. نگاهم خیره مانده. حرکتی نمی کنم. مرا میبیند. چند دقیقه ای بعد با عجله بیرون می آید. ساکها را همانجا رها کرده. می دود به سویم. بغلم می کند. جلوی مردم خجالت می کشم. قلبم تند تر می زند. باز هم لالمانی گرفته ام. همیشه سکوت.

در راه بازگشت، در سیاهی شب. سرش را روی شانه ام گذاشته.تمام نفسم را جمع می کنم. سعی می کنم صدایم تلرزد. روبرو را نگاه می کنم

- با من ازدواج می کنی؟

-… آره

می خندد. بعد راحت می شوم. حالا که تصمیم گرفته بازگردد. بعد از آنهمه دودلی. پس، بازگشته. با من می ماند. خیلی زود ازدواج می کنیم. اولین ازدواج من. و شاید آخرینش. چه شبی بود. ستاره ها و چراغ ماشین ها که از روبرو می آمدند، در هم می لولید. می لغزید. می رقصید.

……………………………………………….

مشکل اینجاست که هنوز تازه است ایران.سرزمین اولین گریه. اولین آغوش. اولین کلمه. اولین عشق. اولین جدایی. اولین ازدواج .اولین جدایی. آخرین گریه.

…………

امروز تمامِ مدت میبارید . بغضِ آسمان ترکیده انگار برای اولین بر، از روزی که آمده‌ام

زنک زشت بی ادب سفارت کانادا فوریه 11, 2011

چند روز قبل رفتم سفارت کانادا، برای تایید یک سری مدرک. این مدارک چندان حیاتی نبود که استرس داشته باشم. وقت هم تنگ نبود مثل گذشته. فرصتی بود تا در رفتار و سکنات آدمهای حاضر دقت کنم.

فرض کنید یک ایرانی هموطن بی فرهنگ و بداخلاق را که کارش سرویس دادن به مراجعین است. راه دور نرویم. یک بانک دولتی را در نظر بگیرید. تجربه شخصی ام از بانک ملی و ملت، بدترین تجربه است. جوری رفتار می کنند با تو که رسما القا می شوی وقت با ارزششان داری تلف می کنی. که یک موجود پست و بی ارزش هستی که اصلا دیده نمی شوی. 10 بار هم که فلان فیش لعنتی بی صحاب را درخواست کنی، محترمانه، انگار در خلا فریاد زده ای. در کل ملغمه ای است از توهین و تحقیر که هیچ دلیلی ندارد. این کارمندان همه دوست و فامیل و همسایه و هموطن هستند و هیچوقت دلیل این رفتارشان را نمی فهمی.

حالا همین کارمند بی اخلاق را بردارید، بگذارید در یک سفارت خارجی. غربی باشد که دیگر بهتر. ببینید چه خلق می شود. الهه بی ادبی. جدیت بی دلیل و تحقیر. جدیتی که انگار آمده ای جلوی دروازه جهنم و دستیار شیطان به کارنامه عملت با دقت رسیدگی می کند.

زنک پشت شیشه، در سفارت کانادا، با آن ظاهر وام گرفته از همکاران غربی اش، که رنگی به رویش نمی بینی و موهایش را نیز بی دقت یک وری جمع کرده یک طرف سر، خود جنس است. اصل اصل. یک اکارمند ایرانی بی ادب و بد اخلاق که سعی می کند رفتار قبیله ای اش که صدها سال ژن اش را نسل به نسل دریافت کرده، این جا نمایش دهد. مراجعین که همه آدمهای متشخصی بودند از ترس زنک زشت بی ادب به تته پته افتاده بودند.

بعید می دانم به این زودیها اتفاق مثبتی در رفتار ما با یکدیگر بیافتد. ژن ما ایراد دارد، شرایط اجتماعی و فرهنگی هم این بیماری موروثی را تشدید کرده.

 

نزدیک شدن به رفتن. از نوع دوم ژانویه 3, 2011

این روزها دوستی را دیدم که از آلمان آمده. یک هنرمند با روحیه و مریض احوال. کسی که تار می زند و آواز می خواند و یک روز درمیان هم دیالیز می شود. دیدنش روحیه بخش است. برای هر کسی. بیست و پنج سال است مهاجرت کرده. در اوایل نوجوانی و دیگر ماندگار شده. گفتم که چند ماهی است ویزا آمده و همراهش فکری که قبلا در این مخیله پر فکر و رنجور نبود اصلا. این که مهاجرت مثل مردن است. یک روز همه و همه چیز را می گذاری و همینطور که به سمت فرودگاه در جاد ه می روی، تهران که دور می شود تو هم دور می شوی. از سی و شش سال خاطره . دوستانی که درد و لذت مشترک با تو داشته اند. می روی و در عرض چند ساعت آنقدر دور می شوی که انگار هیچوقت در وطن نبوده ای. مثل مردن است. رفتن. تایید کرد. می گفت هنوز بعد بیست و پنج سال بعضی اوقات دلش بد جور هوای اینجا می کند.

دیروز  سی و شش ساله شدم. نزدیک به چهل سالگی. زمان پختگی. زمان سکوت و سکون. ته نشین شدن هیجانات یک پسر بچه سر خورده از زمین و زمان. دیگر مثل قبل از بالا رفتن سن غمگین نیستم. خوشحالم. اما سعی می کنم خریت یک پسر بچه نوجوان را در خودم زنده نگه دارم . خریتی که معنای زندگی است.

سی و شش سالگ مثل هر سن دیگری یک قدم پیشروی است. یک قدم نزدیک شدن به رفتن. رفتن از نوع دوم

اطلاعیه جدید. مملکت مدیریت روزانه و ساعتی دسامبر 23, 2010

روز سه شنبه برای بدرقه رفته بودیم فرودگاه امام. روی شیشه ها اطلاعیه جدیدی نصب کرده بودند.ارز همراه مسافر حداکثر تا سقف 5000 دلار باید باشد. با این باید چه کرد؟

ماندن. رفتن. احساس خوب عدم اجبار نوامبر 19, 2010

نرفتم. ماندم تا چند ماه بعد. روزهای بعد از ویزا سردرگم بودم. استرس داشتم. کارهای انجام نداده زیاد و یاد آوری سریع خاطرات دور و نزدیک. بعد فکر کردم. دوباره و دوباره. دیدم عجله ای ندارم. نه اینکه آمدن فصل سرد مانعی باشد برای رفتن. نه. که بهانه ای شد تا عجول نباشم برای جمع و جور کردن کارها و احساسات و خاطرات. از این فرصت تا چند ماه آینده دارم استفاده می کنم. امتحانات را ثبت نام کرده ام و دارم آماده می شوم. حالا تا زمان رفتن از بودن لذت می برم. سالها دنبال این حس آزادی بودم. این که مجبور نباشی به ماندن و بمانی. زندگی برای من تجربه احساسات متفاوتی است که برای آدمهای متفاوت پیش می آید.

من. فیس بوک. آشنای ندیده اکتبر 21, 2010

اینجا هوا هنوز گرم است. در میانه پاییز. سرما یک خاطره قدیمی است انگار. با مسعود هم که صحبت می کردم به ترسم از سرمای کانادا می خندید. می گفت آن نیز افسانه ای قدیمی است که چندین سال است فراموش شده در کانادا. اما دنیای من به این ترسها و امیدهاست که هنوز جذب می کند. استریت ویویی که رنگ در خانه شما را در ایست ویلیج نیویورک به من می نماید، برای من جذاب نیست. باید این همه رنج دوری و آغاز مجدد به دیدن تازه ها بیارزد. اما، این هم توهم یک رانده شده است. آنجا هم رنگ و زبان آشنا می جویم.

فکر کردم دایره آشنایان ندیده را بزرگ کنم. اگر کسی این وبلاگ را می خواند که در مونترال است، یا هر جای کانادا برایم ایمیل بفرستد. شناسه فیس بوک را به اشتراک می گذارم.

موبایل و هتل و آرامش کانادایی اکتبر 17, 2010

نم نمک پی هتل برای اقامت چند شب اول می گردم. چند جا را حدود دانشگاه مک گیل پیدا کرده ام. و موبایل و دیگر چیزها.که آنها را هم پیگیری می کنم و مقایسه. برای قیمت مناسب و خدمات بهتر.

قصد دارم اواخر نوامبر بروم. فعلا بعضی هموطنان دوست داشتنی اسباب علافی چند روزه ای ایجاد کرده اند که امیدوارم همین یکی دو روزه برطرف شود.

حس خفگی از پشت مونیتور این لپ تاپ دست می دهد وقتی سعی می کنی با استریت ویوی گوگل مپ اطراف و اکناف هتل ها را ببینی. سرعت کند و صفحه تنگ. لپ تاپ کوچک برای هر چیز خوب باشد به درد این یکی نمی خورد.

با یک دوست که مدتی در مونترال زندگی کرده صحبت کردم. حالش خوش بود. آرامش صدایش برعکس، من را آرام نمی کرد. فکر می کردم توصیه های مفید تری از تجربه های شخصی اش داشته باشد. اما نداشت. یا نداد. یا من نگرفتم. خودم را امیدوار کردم که اثر زندگی چند ساله در کانادا باشد که همه چیز را آسان ببینی و آسان بگیری.

راستی به نظرم موبایل کریر و پلان ارزان و حسابی واقعا دیگر احتیاج به تجربه دارد که من ندارم.

یک بار قبلا تجربه سفر تنها به یک کشور خارجی داشته ام. آن دفعه حالم خوش نبود. الان از خیلی نگرانیهای بی دلیل و با دلیل عبور کرده ام و حالم خوش است. این خوشی که بعد از تجربیات ناگوار زیاد آمده، باید ماندگار باشد قاعدتا.

مثل کاشف مونترال می بینم خودم را. گرچه امکانش بود اما طلب کمکی نکردم از دوستان اندکی که در شهرهای دیگر زندگی می کنند. می خواهم لذت کشف و تنهایی توام را داشته باشم. و بعد، امیدوارم خیلی زود گروهی از دوستان را بیابم و تشکیل دهم.